Πανευρωπαϊκή απεργία; Όχι ακριβώς…

Posted: Νοέμβριος 14, 2012 in ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΗΒΑΣ

Με τρίωρη στάση εργασίας (12:00 – 15:00) ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ συμμετέχουν στην πανευρωπαϊκή κινητοποίηση της Τετάρτης 14 Νοεμβρίου, καλώντας σε συγκέντρωση στις 13:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος. Μία εβδομάδα μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου από την τραυματισμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με ένα μεγάλο μέρος του κόσμου της εργασίας να διαδηλώνει δυναμικά στους δρόμους, τίποτα το αγωνιστικό δεν αποπνέει το κάλεσμα της συνδικαλιστικής ηγεσίας που δεν θέλησε να αξιοποιήσει τη μέρα ούτε καν για να στείλει το δικό της μήνυμα στην Ευρώπη.

Του Παναγιώτη Φραντζή

Με το σύνθημα «Όλοι μαζί για μία Ευρώπη των λαών, όχι των τραπεζιτών» κλείνει το βίντεο που ετοίμασε η ΓΣΕΕ για την κινητοποίηση, το οποίο ξεχωρίζει για την προχειρότητά του. Έτσι για να βγάλουν την υποχρέωση προχωρούν στην τρίωρη στάση εργασίας η οποία φυσικά ελάχιστους εμπνέει για να συμμετάσχουν. Εδώ να σημειώσουμε ότι την ίδια μορφή συμμετοχής είχαν επιλέξει οι κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας μας και στην αντίστοιχη πανευρωπαϊκή κινητοποίηση της Τετάρτης 29 Φεβρουαρίου 2012 – και πάλι χωρίς καμία ιδιαίτερη προετοιμασία.

«Η κρίση δεν προκλήθηκε και δεν οφείλεται στους μισθούς, στις συντάξεις, στις κοινωνικές παροχές, αλλά στην απληστία των Τραπεζιτών, των τζογαδόρων κερδοσκόπων και στην ανεξέλεγκτη κίνηση των κεφαλαίων». Αυτή είναι η ερμηνεία της ΓΣΕΕ που συνοδεύει το κάλεσμα στην κινητοποίηση. Ερμηνεία που θα συνυπέγραφαν χωρίς δυσκολία, εκτός από τη συμβιβασμένη ΠΑΣΚΕ, η «ανυπότακτη» ΠΑΣΚΕ, η ΔΑΚΕ, μερίδα των συνδικαλιστικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, ο Γιώργος Τράγκας κι ενδεχομένως η Χρυσή Αυγή.

Η ΓΣΕΕ εξωτερικού

Το αδιέξοδο της λιτότητας υπογραμμίζει στο κάλεσμά της η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, ζητώντας από τους ηγέτες της Ευρώπης να αναλάβουν τις ευθύνες τους. «Όσοι σπέρνουν λιτότητα θα θερίσουν ύφεση» δηλώνει η γενική γραμματέας της Συνομοσπονδίας Μπερναντέτ Σεγκόλ προσθέτοντας: «Οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει να ακούσουν την οργή των ανθρώπων που βγαίνουν στους δρόμους».

Η απόφαση για την πανευρωπαϊκή κινητοποίηση, την οποία στηρίζουν 40 συνδικαλιστικές οργανώσεις από 23 χωρες, ξεκίνησε από την Πορτογαλία, όπου η μεγαλύτερη συνομοσπονδία της χώρας CGTP κήρυξε γενική απεργία για τις 14 Νοεμβρίου σύμφωνα με το δικό της σχεδιασμό κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων που είχαν ξεκινήσει στη χώρα το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου και συνεχίστηκαν με πορείες σε όλη την Πορτογαλία στις 13 Οκτωβρίου.

Μην νομίζετε ότι θα γίνει μια μεγάλη πανευρωπαϊκή απεργία από την οποία θα λείπουμε εμείς. Η κινητοποίηση της 14ης Νοεμβρίου περιλαμβάνει διάφορες μορφές, ανάλογα με το κλίμα που επικρατεί κατά τόπους: απεργίες, διαδηλώσεις, στάσεις εργασίας και άλλες εκδηλώσεις. Δεν θα γίνει δηλαδή όπως νομίζουν οι περισσότεροι μια ενιαία 24ωρη απεργία σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Οι διοργανωτές υπολόγιζαν τουλάχιστον να πετύχουν για πρώτη φορά απεργία την ίδια μέρα στις τέσσερις χώρες του Νότου. Αλλά κάτι τέτοιο δεν θα γίνει τελικά αφού, εκτός από την ελληνική περίπτωση, και στην Ιταλία η μορφή που επέλεξαν τα μεγαλύτερα συνδικάτα είναι μια τετράωρη στάση εργασίας.

Ειδικά στην Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου θα πραγματοποιηθεί 24ωρη απεργία, υπάρχει ένα αγωνιστικό κλίμα προετοιμασίας που αποτυπώνεται και σε ορισμένα εμπνευσμένα βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και αρκετές μέρες και στο ελληνικό διαδίκτυο.

Επιστροφή στα δικά μας…

Στη χώρα μας, μετά τη 48ωρη απεργία της 6/7 Νοεμβρίου, την οποία προκήρυξαν παρά τη θέλησή τους, οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις άφησαν το θέμα να περάσει χωρίς να δώσουν σοβαρή δημοσιότητα. Ενώ αρχικά η ΑΔΕΔΥ προσανατολιζόταν στην κήρυξη 24ωρης απεργίας για τις 14 Νοεμβρίου, η ειδική συγκυρία που διαμορφώθηκε με την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου και η πίεση για πιο έντονη απεργιακή δράση πριν την ημέρα ψήφισης των μέτρων μετατόπισε όλο το βάρος στη 48ωρη της 6/7 Νοεμβρίου που κι αυτή προκηρύχθηκε στο παρά πέντε και χωρίς να υπάρχει σοβαρή προετοιμασία για την επιτυχία της, πράγμα που αποτυπώθηκε στη μικρή συμμετοχή στην απεργία την πρώτη μέρα σε πολλούς χώρους δουλειάς.

Η «ειδική συγκυρία» φωτίζει τη μία πλευρά της αλήθειας. Η άλλη είναι ότι οι συνομιλητές και ομοϊδεάτες του κ. Βενιζέλου, όπως ο Γιάννης Παναγόπουλος, που ελέγχουν ακόμα τους συσχετισμούς στο επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν έχουν καμία διάθεση να ακούσουν τη φωνή των εργαζομένων που ξεσηκώνονται στην ιδέα ενός πανευρωπαϊκού κινήματος ή εκείνων που ζητούν συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης με βάση τα δικά μας δεδομένα για να μην περάσει η πολιτική της φτώχειας. Η «Ευρώπη των λαών» είναι ένα σλόγκαν που χρησιμοποιούν για να ξορκίσουν το κακό, περίπου σαν τις κόκκινες γραμμές του Φώτη Κουβέλη.

Επί του περιεχομένου

Σκληρή επίθεση με ανακοίνωσή του κάνει το ΠΑΜΕ στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, όχι γιατί δεν προκήρυξε απεργία για τις 14 Νοεμβρίου, αλλά γιατί αποκρύπτει την πραγματική προέλευση της κρίσης και της πολιτικής που εξοντώνει τα δικαιώματα των εργαζομένων, χαρακτηρίζοντας παράλληλα τη Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων «δεξί χέρι της κομισιόν και των πολυεθνικών της Ευρώπης».

Από αυτή την άποψη, που δεν εστιάζει αποκλειστικά στη μορφή της κινητοποίησης αλλά επιμένει στο περιεχόμενο, σε αυτό που έχουν «μέσα στο κεφάλι τους» αυτοί που κινητοποιούνται, το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, αν και αδύναμο να παρέμβει σε μια σειρά κλάδους και χώρους δουλειάς όπου κυριαρχεί με χίλιους τρόπους ο εργοδοτικός αυταρχισμός, είναι σαφώς πιο προωθημένο σε στόχους και διεκδικήσεις απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Όταν μερικές δεκάδες χιλιάδες απεργούν ή κατεβαίνουν σε μαχητικές πολύωρες διαδηλώσεις ζητώντας κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, έξοδο από την Ε.Ε. και διαγραφή του χρέους, διαμορφώνεται ένα κοινωνικό και πολιτικό μέγεθος πολύ πιο σοβαρό από αυτό που αποτυπώνεται σε εκκλήσεις για σύνεση και διάλογο προς την ευρωπαϊκή ηγεσία. Αλλά και σε επίπεδο μορφής, με τόσες πανελλαδικές απεργίες και δυναμικές διαδηλώσεις που έχουν προηγηθεί, είμαστε πιο μπροστά από την Πορτογαλία, για παράδειγμα, που για να φτάσει στη σημερινή μονοήμερη απεργία έκανε προεργασία μηνών με σαββατιάτικες διαδηλώσεις και πορείες χωρίς απεργιακό χαρακτήρα.

Το ερώτημα ωστόσο παραμένει: υπάρχει σχέδιο συντονισμού και κλιμάκωσης των αγώνων σε τοπικό ή και ευρωπαϊκό επίπεδο; Και αν έχει κάποιος αυτό το σχέδιο, μπορεί να το διαδώσει και στους υπόλοιπους;

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s